@article {224, title = {Pleidooi voor articulatorische of a-fonetiek}, year = {2003}, publisher = {Nederlandse Vereniging voor Fonetische Wetenschappen}, address = {Utrecht, The Netherlands}, abstract = {

De\ a-fonetiek ging kopje onder na de eerste bloeiperiode {\textpm} 2500 jaar geleden. Na een tweede bloeiperiode ({\textpm} 1870-1945), dreigt ze opnieuw kopje onder te gaan. De Indiase benadering (articulatorische {\textquoteright}yoga{\textquoteright}, introspectie, auditieve observatie) strookt niet met westerse (empirische, instrumentele, visuele) voorkeuren, c.q. de\ a-fonetiek. Een opleiding tot\ a-foneticus schijnt niet langer te bestaan. Linguisten en fonetici beschouwen nu de\ a-fonetiek als marginaal of irrelevant.

Practisch argument voor a-fonetiek. De fantastische vooruitgang sinds 1870 in de beschrijving van alle vocalisatie stelt ons in staat de uitspraak van talen (Nederlands, Engels{\textellipsis}) nauwkeurig te beschrijven en/of te doceren aan allochthonen. Maar willen we dat wel?

Theoretisch argument. Taal is een netwerk van sociaal bepaalde vorm-betekenis eenheden (Saussure). In uw menselijk brein zitten die betekenissen en (fonologische) vormen als met elkaar verbonden neuro-cognitieve patronen, zintuigelijk -vooral auditief- geleerd. Om uw taaltekens weer sociaal te gebruiken moeten zij uw motoriek (vocalisatie, gebaren) activeren. Ergo: het verschijnsel taal behelst een vicieuze cirkel: fysiologie(hersenactiviteit +motoriek)<->vorm<->betekenis<->fysiologie{\textellipsis} Ergo: a-fonetiek is een onmisbare component van taalkunde.

}, author = {Lucas van Buuren} }